سهام درآمدی، اوراق بهاداری هستند که به دلیل پرداخت سود نقدی منظم و اغلب با نرخ ثابت یا رو به رشد، شناخته می شوند. اگر به دنبال ایجاد جریانی از درآمد پایدار با ریسک کمتر نسبت به «سهام رشدی» (Growth Stocks) هستید، سهام درآمدی ممکن است انتخاب مناسبی برای شما باشد. این سهام معمولاً دارای بازدهی بالایی هستند که از نرخ بهره اوراق قرضه ۱۰ ساله خزانه داری آمریکا (10-Year T-Note) فراتر می رود و نوسان (Volatility) نسبتاً پایینی دارند. سرمایه گذاران، به ویژه افرادی که در سنین بازنشستگی هستند یا کسانی که به دنبال جریان نقدی مطمئن برای پوشش هزینه های زندگی خود می گردند، علاقه ویژه ای به این نوع سهام دارند.
درک عمیق تر از سهام درآمدی
سهام درآمدی معمولاً بازدهی بالایی ارائه می دهند که ممکن است بخش اصلی بازده کل سرمایه گذاری (Total Return) یک دارایی را تشکیل دهد. اگرچه تعریف دقیق و استانداردی برای طبقه بندی این سهام وجود ندارد، اما در اکثر موارد، سهام درآمدی نوساناتی کمتر از شاخص کل بازار دارند و سود نقدی بالاتر از میانگین بازار ارائه می دهند.
شرکت های صادرکننده این سهام، اغلب گزینه های محدودی برای رشد پرشتاب در آینده دارند و به همین دلیل، نیاز به سرمایه گذاری های سنگینِ سرمایه ای (Capex) کمتری دارند. بنابراین، هرگونه جریان نقدی مازاد که از سود شرکت حاصل می شود، می تواند به صورت منظم به سهامداران بازگردانده شود. سهام درآمدی ممکن است متعلق به هر صنعتی باشند، اما سرمایه گذاران معمولاً آن ها را در حوزه هایی مانند املاک و مستغلات (از طریق صندوق های سرمایه گذاری املاک یا REITs)، بخش انرژی، خدمات شهری (Utilities)، منابع طبیعی و موسسات مالی جست وجو می کنند.
بسیاری از سرمایه گذاران محافظه کار به این دلیل به سمت سهام درآمدی جذب می شوند که می خواهند علاوه بر حفظ سرمایه، در رشد سودآوری شرکت ها نیز سهیم باشند. همزمان، این سهام دارای جریان درآمدی پایداری هستند که آن ها را به منبعی کم ریسک و ثابت برای درآمد تبدیل می کند؛ موضوعی که برای سرمایه گذاران مسن تر یا کسانی که دیگر حقوق ماهانه ثابتی دریافت نمی کنند، حیاتی است.
یک سهم درآمدی ایده آل باید دارای نوسانات بسیار پایین (که با شاخص بتا اندازه گیری می شود)، بازده سود نقدی بالاتر از نرخ فعلی اوراق خزانه داری ۱۰ ساله و رشد سالانه ملایم در سودآوری باشد. همچنین، شرکت های برتر در این حوزه، سابقه ای طولانی در افزایش منظم سود نقدی دارند تا قدرت خرید سهامداران در برابر تورم حفظ شود؛ چرا که تورم به مرور زمان ارزش پرداخت های نقدی آتی را کاهش می دهد.
نمونه موردی: شرکت والمارت (Walmart Inc)
غول خرده فروشی «والمارت»، یکی از مثال های کلاسیک برای سهام درآمدی است. با وجود اینکه قیمت سهام این شرکت در طول سه دهه گذشته رشد قابل توجهی داشته، این شرکتِ مستقر در آرکانزاس همواره پرداخت سود نقدی خود را افزایش داده است.
نرخ بازدهی سود نقدی (Dividend Yield) این شرکت در سال ۲۰۱۵ به اوج ۳.۳۲ درصد رسید و تا جولای ۲۰۲۱ نیز معادل ۱.۵۵ درصد بود که همچنان از نرخ بازدهی اوراق ۱۰ ساله خزانه داری آمریکا بالاتر است. والمارت موفق شده است با وجود تهدیدهای ناشی از رشد تجارت الکترونیک و رقابت شدید با شرکت هایی نظیر آمازون که سهم بازار را از آن خود کرده اند، همچنان این بازدهی جذاب را حفظ کند.
نمایش حس آرامش خاطر، پایداری مالی و اطمینان از بازدهی منظم برای افراد در آستانه بازنشستگی.
تفاوت سهام درآمدی و سهام رشدی
اگرچه بسیاری از سرمایه گذاران محافظه کار بر روی سهام درآمدی تمرکز می کنند، کسانی که توانایی یا تمایل به پذیرش ریسک های بالاتر را دارند، ممکن است عملکرد بهتری با انتخاب «سهام رشدی» داشته باشند. برخلاف سهام درآمدی، سهام رشدی معمولاً سود نقدی پرداخت نمی کنند. در عوض، مدیریت شرکت ترجیح می دهد سود انباشته را برای اجرای پروژه های سرمایه ای جدید جهت افزایش درآمدهای آتی و سودآوری، مجدداً در کسب وکار سرمایه گذاری کند.
برای مثال، یک شرکت فناوری که به تازگی وارد بورس شده است، ممکن است تصمیم بگیرد به جای پرداخت سود نقدی، بودجه خود را صرف استخدام تیم های مهندسی جدید یا صرف هزینه های بازاریابی برای عرضه یک محصول انقلابی کند. این رویکرد نه تنها نیازمند تخصص فنی است، بلکه به زیرساخت های فروش و پشتیبانی مشتریان برای پاسخگویی به چالش ها و رفع مشکلات فنی نیاز دارد.
در حالی که سهام رشدی می توانند پتانسیل کسب سودهای سرمایه ای (Capital Gains) قابل توجهی را داشته باشند، اما به طور کلی ریسک بسیار بیشتری نسبت به سهام درآمدی دارند. در سهام رشدی، سهامداران باید به نتیجه رسیدن سرمایه گذاری های شرکت تکیه کنند تا بازدهی سرمایه گذاری (ROI) ایجاد شود. اگر رشد شرکت مطابق با انتظارات نباشد، با کاهش اعتماد بازار و افت قیمت سهام، سرمایه گذاران ممکن است بخشی از سرمایه خود را از دست بدهند.
نتیجه گیری
سهام درآمدی ابزاری استراتژیک برای سرمایه گذارانی است که اولویت شان حفظ سرمایه و ایجاد جریان نقدی مستمر است. این سهام با ارائه سود نقدی منظم، نوسانات کمتر نسبت به کل بازار و پایداری عملیاتی، به ویژه در شرایط تورمی یا بازارهای نوسانی، سپر حفاظتی مناسبی محسوب می شوند. در مقابل، تفاوت بنیادین آن ها با سهام رشدی در نحوه تخصیص سود شرکت نهفته است؛ جایی که سهام درآمدی جریان نقد را به سهامداران بازمی گردانند، اما سهام رشدی آن را برای توسعه کسب وکار و افزایش ارزش آتی سهم بازسرمایه گذاری می کنند. شناخت این تفاوت برای مدیریت بهینه پرتفوی (Portfolio Management) بر اساس افق زمانی و میزان ریسک پذیری هر فرد ضروری است.
