خرید اصطلاحی است که برای توصیف تهیه یا اکتساب یک کالا یا خدمات استفاده می شود و معمولاً از طریق تبادل پول یا دارایی دیگری پرداخت می شود. هنگامی که خریداران به دنبال به دست آوردن چیزی باارزش هستند، یک ارزش پولی به آن محصول یا خدمات اختصاص می دهند.
درک بهتر مفهوم خرید
یک خرید می تواند به تراکنش های کوچکی مانند تهیه لباس از یک فروشگاه خرده فروشی، یا اقدام یک شرکت بزرگ برای خرید یک تاسیسات تولیدی جدید مرتبط باشد. همچنین، در بازارهای مالی نمونه های متنوعی از خرید وجود دارد که از جمله آن ها می توان به خرید املاک و مستغلات و سهام (Equities) اشاره کرد.
اگرچه ممکن است خریدار به چیزی که می خواهد به دست آورد ارزشی اختصاص دهد، اما این ارزش یک «ارزش ادراک شده» (Perceived Value) است. به عبارت دیگر، ارزشی که خریدار تعیین می کند نسبی است و می تواند در میان سایر طرف های علاقه مند متفاوت باشد.
در بازارهای مالی بین المللی مانند فارکس یا کریپتوکارنسی، این مفهوم خود را در قالب احساسات بازار (Market Sentiment) نشان می دهد. در برخی موارد، یک خریدار ممکن است کالایی را با «پرمیوم» (Premium) خریداری کند، به این معنی که قیمت پرداختی بالاتر از ارزش اولیه آن است (مانند زمانی که تریدرها در زمان اخبار مثبت اقتصادی، دارایی را با قیمت بالاتر می خرند). از سوی دیگر، برخی کالاها با «تخفیف» (Discount) خریداری می شوند؛ به این معنا که ارزش ادراک شده خریدار از کالا کمتر از ارزش تخمینی اولیه آن است (معادل استراتژی Buy the Dip یا شکار دارایی در کف قیمتی در هنگام اصلاح بازار).
به عنوان مثال، یک خریدار ممکن است یک اتومبیل کلاسیک و قدیمی را که کمیاب محسوب می شود خریداری کند و به همین دلیل مبلغ بالاتری (پرمیوم) برای آن بپردازد. برعکس، اگر خودرو در شرایط نامطلوبی باشد، خریدار ممکن است پولی کمتر از ارزش تخمینی خودرو پیشنهاد دهد.
خرید مصرف کننده (Consumer Buying)
خرید مصرف کننده اغلب شامل تهیه کالاهای مصرفی است؛ یعنی کالاهای نهایی که از فروشگاه های خرده فروشی یا به صورت آنلاین خریداری می شوند. انواع کالاهایی که مصرف کنندگان می خرند می تواند شامل موارد زیر باشد:
- غذا
- پوشاک
- جواهرات
- مبلمان
- لوازم الکترونیکی
- کتاب و مجلات
- محصولات بهداشت فردی
- محصولات شوینده خانگی
- ابزارآلات و تجهیزات فضای باز
رفتار خرید مصرف کننده — که اغلب «هزینه کرد مصرف کننده» (Consumer Spending) نامیده می شود — را می توان به دسته های مختلفی تقسیم کرد. کالاهای مصرفی می توانند بادوام (Durable) یا بی دوام (Non-durable) باشند. کالاهای بادوام معمولاً طول عمری بیش از سه سال دارند و شامل لوازم خانگی و خودرو می شوند. کالاهای بی دوام معمولاً بلافاصله مصرف یا استفاده می شوند؛ مانند غذا و پوشاک.
برای تریدرهای بازارهای جهانی، درک رفتار خرید مصرف کننده بسیار حیاتی است. انتشار گزارش هایی نظیر شاخص خرده فروشی (Retail Sales) یا شاخص قیمت مصرف کننده (CPI)، مستقیماً سلامت اقتصادی یک کشور را نشان می دهند و نوسانات شدیدی در ارزش ارزهایی مانند دلار آمریکا (USD) ایجاد می کنند.
رفتار خرید مصرف کننده همچنین می تواند بر اساس اینکه خریدها بر مبنای «نیاز» (Need) هستند یا «خواسته» (Want) دسته بندی شود. خریدهای مبتنی بر نیاز، «کالاهای اساسی مصرف کننده» (Consumer Staples) نامیده می شوند و شامل غذا، دستمال کاغذی، دستمال توالت و سایر محصولاتی هستند که به صورت روزمره مورد نیازند.
خریدهای مبتنی بر خواسته، غیرضروری تلقی شده و در دسته «هزینه های اختیاری مصرف کننده» (Consumer Discretionary Expenses) قرار می گیرند. از نمونه های این نوع هزینه کرد می توان به خرید یک آیفون یا رفتن به تعطیلات اشاره کرد. خرید مصرف کننده همچنین شامل خرید خدمات مانند استخدام یک حسابدار مالیاتی یا کوتاهی مو نیز می شود.
نمایش خرید کالا به عنوان بخشی از هزینه کرد و نیازهای روزمره زندگی.
خرید تجاری (Business Buying)
کسب وکارها و شرکت ها نیز کالاها و خدماتی را خریداری می کنند که می توان آن ها را به خریدهای بلندمدت و کوتاه مدت طبقه بندی کرد.
مخارج سرمایه ای (CAPEX)
شامل خرید اقلام بزرگی است که معمولاً به نفع سلامت مالی بلندمدت یک شرکت هستند. مخارج سرمایه ای نشان می دهد که یک شرکت تا چه حد در کسب وکار خود سرمایه گذاری می کند؛ امری که می تواند به تولید درآمد و سود در آینده کمک کند. این موارد ممکن است شامل خریدهای زیر باشد:
- تجهیزات و ماشین آلات
- املاک، ساختمان ها و زمین
- وسایل نقلیه مانند ماشین و کامیون
- فناوری شامل تجهیزات کامپیوتری و نرم افزار
هزینه های عملیاتی (OPEX)
کسب وکارها همچنین برای کمک به عملکرد روزمره عملیات خود، کالاها و خدماتی را می خرند. این خریدها اغلب «بهای تمام شده کالای فروش رفته» (COGS) یا هزینه های عملیاتی نامیده می شوند و می توانند شامل موارد زیر باشند:
- موجودی کالا
- لوازم و ملزومات
- خدمات بازاریابی
- محصولات و خدمات بیمه ای
اینکه یک کسب وکار چقدر هزینه می کند و این پول در کجا تخصیص می یابد، معیارهای مهمی برای سرمایه گذاران و اعتباردهندگان جهت نظارت است. در تحلیل فاندامنتال بازار سهام جهانی (Wall Street)، بررسی دقیق هزینه های سرمایه ای و عملیاتی در گزارش های فصلی (Earnings Reports) بسیار مهم است. به عنوان مثال، اگر شرکتی مازاد بر نیاز خود موجودی یا لوازم خریده باشد، می تواند به این معنا باشد که فروش آن کمتر از حد انتظار بوده است. خریدهای مازاد موجودی همچنین می تواند نشان دهنده این باشد که تیم مدیریت شرکت، تامین موجودی خود را به شکل مؤثری مدیریت نکرده است.
انواع خریدها (Types of Buys)
در ادامه به چند سناریوی رایج که در آن ها از اصطلاح «خرید» در بازارهای مالی استفاده می شود، اشاره می کنیم:
۱. خرید سرمایه گذاری در سهام (Buying a Stock Investment):
خرید سهام زمانی اتفاق می افتد که سرمایه گذاران مالکیت سهام یک شرکت را می خرند. قیمت خریدِ سرمایه گذار، «مبنای بهای تمام شده» (Cost Basis) نامیده می شود. هدف این است که سهام با قیمت بالاتری فروخته شده و سود محقق شود. سفارش خرید (Buy Order)، دستوری به یک کارگزار بورس (Stockbroker) برای خرید یک اوراق بهادار است. بسیاری از سرمایه گذاران از طریق طرح بازنشستگی خود و از طریق برنامه هایی مانند 401k، سهام می خرند. غالباً کارمند بر اساس ترجیحات سرمایه گذاری خود، تخصیص های پورتفو را از پیش تعیین می کند. هنگامی که پول از چک حقوقی آن ها برای مشارکت در 401k کسر می شود، این پول به حساب کارگزاری (Brokerage Account) آن ها جریان یافته و یک سفارش خرید بر اساس برنامه سرمایه گذاری از پیش تعیین شده ایجاد می گردد.
در بازارهای مشتقات، فارکس و کریپتو، مفهوم خرید فراتر از مالکیت فیزیکی است و تحت عنوان پوزیشن لانگ (Long Position) نیز شناخته می شود؛ جایی که تریدرها می توانند با استفاده از اهرم (Leverage)، از نوسانات صعودی قیمت جفت ارزها یا توکن ها سود ببرند.
فضای مدرن اداری که نمادی از تصمیمات خرید بزرگ و مخارج سرمایه ای شرکت هاست.
۲. رتبه خرید (Buy Rating)
رتبه خرید که با عنوان «خرید قوی» (Strong Buy) نیز شناخته می شود، توصیه یک تحلیلگر سرمایه گذاری برای خرید یک سهم یا اوراق بهادار است. تحلیلگران بر اساس یک مقیاس رتبه بندی شامل: خرید (Buy)، عملکرد بهتر از بازار (Outperform)، نگهداری (Hold)، عملکرد ضعیف تر از بازار (Underperform) و فروش (Sell)، توصیه های خود را ارائه می دهند. البته در مقیاس های مختلف رتبه بندی سهام، مقداری ذهنیت و تفسیر شخصی وجود دارد. بسیار مهم است که سرمایه گذاران بفهمند هر توصیه برای آن تحلیلگر خاص واقعاً چه معنایی دارد. به عنوان مثال، Outperform می تواند به معنای خرید متوسط، انباشت (Accumulate)، وزن دهی بیشتر (Overweight) و افزودن به پورتفو باشد. هنگامی که تحلیلگران سهام و اوراق قرضه رتبه خود را در مورد یک اوراق بهادار تغییر می دهند، در صورت تغییر مثبت، آن دارایی ارتقا (Upgrade) یافته و در صورت تغییر منفی، تنزل (Downgrade) می یابد.
این رتبه بندی ها در بازارهای بین المللی به شدت روی جریان نقدینگی (Money Flow) تأثیر می گذارند. زمانی که یک بانک سرمایه گذاری بزرگ مانند گلدمن ساکس (Goldman Sachs) رتبه یک دارایی را به «خرید قوی» ارتقا می دهد، معمولاً شاهد ورود حجم عظیمی از سرمایه نهادی (Institutional Money) به آن بازار هستیم.
۳. خرید خانه (Buying a Home)
خرید یک خانه معمولاً بزرگترین خرید واحدی است که یک فرد، خانواده یا زوج می توانند در طول زندگی خود انجام دهند. خرید خانه عمدتاً از طریق یک ارائه دهنده وام مسکن (Mortgage Lender) یا یک بانک تامین مالی می شود. موسسه مالی پول را برای خرید خانه به خریدار قرض می دهد. در ازای اعطای وام مسکن به خریدار، بانک مبلغ اصلی (معروف به اصل پول یا Principal) و سودی را بر اساس نرخ بهره ای که می تواند ثابت (Fixed) یا متغیر (Variable) باشد، پس می گیرد. خریدار معمولاً چندین سال، به عنوان مثال ۱۵ یا ۳۰ سال، فرصت دارد تا وام مسکن را بازپرداخت کند.
در اقتصاد کلان، نرخ بهره وام های مسکن مستقیماً به سیاست های پولی بانک های مرکزی (مانند فدرال رزرو آمریکا) گره خورده است. آمار و داده های بازار مسکن یکی از شاخص های پیشرو (Leading Indicators) برای تریدرها جهت ارزیابی قدرت اقتصاد و پیش بینی روند حرکتی ارزهای فیات محسوب می شود.
نتیجه گیری
مفهوم «خرید» (Buy) بسیار فراتر از یک تبادل ساده پولی برای تهیه کالا یا خدمات است؛ در واقع، خرید، موتور محرک اقتصاد جهانی و شریان اصلی بازارهای مالی محسوب می شود. همان طور که در این مقاله بررسی شد، خریدهای مصرف کنندگان و کسب وکارها (از طریق مخارج سرمایه ای و عملیاتی)، جهت گیری کلی اقتصاد را تعیین می کنند. در دنیای پیچیده معامله گری، فارکس و کریپتوکارنسی، درک روانشناسی پشت ارزش ادراک شده (Premium و Discount)، تحلیل رفتار خرید نهادهای بزرگ بر اساس «رتبه های خرید» (Buy Ratings)، و همچنین پیگیری داده های مرتبط با هزینه های مصرف کنندگان، به تریدرها و سرمایه گذاران کمک می کند تا روندهای کلان اقتصادی را پیش بینی کرده و پوزیشن های معاملاتی دقیق تری (از جمله لانگ کردن دارایی های ارزشمند) اتخاذ نمایند.
