استراتژی افزایش سریع سود سهام در بازارهای مالی

بسیاری از سرمایه گذارانی که تمرکزشان بر سود سهام است، در حالی به بازدهی های متوسط بسنده می کنند که می توانند سرمایه گذاری های با درآمد بالاتر را در نظر بگیرند. در حالی که میانگین بازدهی سود سهام شاخص S&P 500 در زیر 2% دست و پا می زند—که به گفته ساحیل وکیل (Sahil Vakil)، مشاور مالی و بنیان گذار MYRA به اینوستوپدیا: «بسیار پایین تر از بازدهی های تاریخی سود سهام است»—سرمایه گذارانِ درآمدیِ باهوش، اغلب پرداختی های بالاتری را در بخش های دیگر بازار پیدا می کنند. (در واقع، وزن بالای شرکت های فناوری در S&P 500 که ترجیح می دهند سود خود را به جای تقسیم بین سهامداران، مجدداً در تحقیق و توسعه سرمایه گذاری کنند، یکی از دلایل اصلی افت میانگین بازدهی این شاخص است).

وکیل می گوید: «رایج ترین تصور غلط درباره بازدهی سود سهام این است که بازدهی بالا همیشه اتفاق خوبی است و نشانه ای از یک سرمایه گذاری قدرتمند محسوب می شود. سرمایه گذاران اغلب تنها بر درصد بازدهی سود سهام تمرکز می کنند، بدون اینکه دلایل بنیادین آن را در نظر بگیرند؛ دلایلی مانند کاهش شدید قیمت سهم یا ناتوانی شرکت در تداوم پرداخت سود سهام.» (این پدیده در بازارهای مالی به عنوان “تله سود سهام” یا Dividend Trap شناخته می شود؛ جایی که بازدهی بالا صرفاً یک خطای محاسباتی ناشی از سقوط ارزش ذاتی سهم است).

بنابراین، وظیفه اصلی این است که سرمایه گذاری هایی با بازدهی بالا پیدا کنیم، بدون اینکه پول خود را در دارایی های ناپایدار یا با ریسک بیش از حد وارد کنیم. در ادامه، دو گزینه با بازدهی بالاتر را بررسی می کنیم.

چرا بازدهی سنتی سود سهام ممکن است کافی نباشد؟

اگرچه سرمایه گذاری روی سود سهام همچنان یک استراتژی بنیادین برای بسیاری از افراد است، اما واقعیت بسیار تلخ است: میانگین بازدهی سود سهام S&P 500 در حوالی زیر 2% در نوسان است. این کاهش بخشی از یک تغییر ساختاری در نحوه مدیریت نقدینگی شرکت هاست؛ شرکت ها امروزه اغلب بازخرید سهام (Stock Buybacks) را به پرداخت سود سهام (Dividends) ترجیح می دهند. به طور خلاصه، آن ها از این وجوه برای افزایش قیمت سهام خود بهره می برند تا اینکه آن را مستقیماً بین سهامداران توزیع کنند.

برای چندین دهه، برنامه ریزان مالی به بازنشستگان پیشنهاد می کردند که با نرخ 4% تا 4.70% از پرتفوی خود برداشت کنند—هدفی که دستیابی به آن تنها از طریق سهام های سنتیِ سودده، بدون دست زدن به اصل سرمایه (Principal)، بسیار دشوار است.

اگر در دوران بازنشستگی به درآمد سود سهام متکی هستید، شکاف بین بازدهی ها و نرخ برداشت شما یک چالش بزرگ است، به خصوص که بازدهی ها می توانند با تغییرات گسترده اقتصادی نوسان کنند. وکیل می گوید: «استراتژی سرمایه گذاری بر روی رشد سود سهام، تحت تأثیر عوامل مستقیم و غیرمستقیم بسیاری قرار دارد. عوامل مستقیم شامل تغییرات نرخ بهره توسط فدرال رزرو (Federal Reserve) است. به عنوان مثال، اگر فدرال رزرو با کاهش نرخ بهره، سیاست پولی انبساطی در پیش بگیرد، با کاهش نرخ بهره بانکی، سهام هایی که سود بالایی پرداخت می کنند برای سرمایه گذاران جذاب تر می شوند.» عوامل غیرمستقیم نیز شامل تغییرات گسترده اقتصاد کلان یا تغییرات خاص یک سکتور است که بر درآمدهای شرکت و در نتیجه پرداختی سود سهام تأثیر می گذارد.

تصویری از یک ترازوی مدرن و مینیمال که مفهوم سنجش دقیق ریسک (تله سود سهام) در برابر بازدهی بالا را تداعی می کند.

شرکت های توسعه تجاری (BDCs) – بازدهی 8% تا 15%

شرکت های توسعه تجاری (Business Development Companies) که توسط کنگره آمریکا برای تشویق سرمایه گذاری در کسب وکارهای بازار میانی ایجاد شدند، نهادهای سهامی عام هستند که گاهی به آن ها «سهام خصوصی برای سرمایه گذاران خرد» (Private equity for the common investor) گفته می شود. این شرکت ها برای کسب وکارهایی تأمین مالی می کنند که برای دریافت وام های بانکی بیش از حد بزرگ هستند، اما هنوز برای ورود به بازارهای عمومی (عرضه اولیه) آماده نیستند. (در اقتصاد آمریکا، BDCها نقش مهمی در سیستم بانکداری سایه یا Shadow Banking ایفا می کنند و خلأ ناشی از مقررات سخت گیرانه بانک های سنتی را پر می کنند).

بر اساس قانون، BDCها موظفند حداقل 90% از درآمد مشمول مالیات خود را به عنوان سود سهام توزیع کنند که این امر منجر به بازدهی هایی می شود که اغلب بین 8% تا 15% متغیر است. شرکت Ares Capital (ARCC)، بزرگترین BDC با ارزش بازار 15 میلیارد دلار، دارای بازدهی 9.5% است (آخرین توزیع سود تا آوریل ۲۰۲۵)، و این بازدهی را با یک پرتفوی نسبتاً محافظه کارانه که عمدتاً شامل وام های دارای وثیقه ارشد (Senior Secured Loans) است، به دست می آورد. برای بازدهی های احتمالی بالاتر، شرکت TriplePoint Venture Growth (TPVG) بازدهی سود سهام بالای 20% دارد که از طریق تأمین مالی شرکت های فناوری در مرحله رشد به دست می آید؛ که البته این به معنای ثبات کمتر و ریسک بالاتر است.

با این حال، این بازدهی های چشمگیر با ریسک های قابل توجهی همراه هستند. BDCها می توانند به ازای هر 1 دلار دارایی خود، تا 2 دلار وام بگیرند (لوریج 2:1)، که در صورت بروز مشکل در بازار اعتبارات، این اهرم می تواند زیان ها را تشدید کند. آن ها به کسب وکارهای کوچکتری وام می دهند که در زمان های سخت اقتصادی احتمال نکول (Default) بیشتری دارند، بنابراین با کند شدن رشد اقتصاد، احتمال کاهش سود پرداختی این شرکت ها بسیار زیاد است.

نگهداری سهام BDCها در حساب های دارای مزیت مالیاتی (مانند IRA در ایالات متحده) می تواند بسیار مهم تر از حالت عادی باشد، زیرا سود پرداختی آن ها معمولاً به عنوان درآمد عادی مشمول مالیات می شود و واجد شرایط نرخ های مالیاتی ترجیحی سود سهام نیست.

تصویری از رشد یک گیاه شاداب درون یک ساختار هندسی شیشه ای، نماد توسعه کسب وکارهای متوسط با تزریق سرمایه (BDC).

زیرساخت های انرژی میان دستی – بازدهی 4% تا 8%

شرکت های انرژی میان دستی (Midstream Energy Companies) مالک و بهره بردار خطوط لوله، مخازن ذخیره سازی و تأسیسات فرآوری هستند که نفت و گاز طبیعی را از چاه ها به پالایشگاه ها و سپس به دست مصرف کنندگان منتقل می کنند. آن ها مانند عوارضی های جاده ای در صنعت انرژی عمل می کنند و فارغ از نوسانات قیمت جهانی انرژی، کارمزد ثابت خود را دریافت می کنند. (این ویژگی باعث می شود جریان نقدی آن ها بر خلاف شرکت های بالادستی که مستقیماً به قیمت نفت وابسته اند، بسیار پایدارتر باشد).

این شرکت ها در قالب مشارکت های محدود اصلی (Master Limited Partnerships یا MLPs) ساختار یافته اند، که به آن ها اجازه می دهد از مزایای مالیاتی یک مشارکت محدود بهره مند شوند و در عین حال واحدهای سرمایه گذاری (نه سهام عادی) را به عموم عرضه کنند. بازدهی آن ها بین 4% تا 8% است. به عنوان مثال، شرکت Energy Transfer LP (ET) بازدهی 7.8% دارد، در حالی که بازدهی Enterprise Products Partners LP (EPD) معادل 7.1% است.

برای تنوع بخشی فوری به سرمایه خود در بین شرکت های مختلف این سکتور، می توانید صندوق های قابل معامله در بورس (ETFs) را در نظر بگیرید. به عنوان مثال، صندوق Alerian MLP ETF (AMLP) یک صندوق 10 میلیارد دلاری است که شاخص زیرساخت Alerian MLP را دنبال می کند و بازدهی سود سهامی معادل 7.8% دارد. صندوق Global X MLP ETF (MLPA) نیز با دنبال کردن شاخص زیرساخت Solactive MLP، دارای بازدهی 7.3% است.

آنچه شرکت های میان دستی را جذاب می کند، جریان نقدی ثابت آن ها از قراردادهای بلندمدت با تعدیلات تورمی داخلی است. با این حال، رکود اقتصادی جهانی می تواند تقاضا برای انرژی را کاهش دهد؛ علاوه بر این، برخی از این شرکت ها بدهی های سنگینی دارند و بسیاری از MLPها فرم های مالیاتی پیچیده ای صادر می کنند که می تواند فرآیند تهیه اظهارنامه مالیاتی را دشوار کند. شما می توانید این مشکل آخر را با نگهداری این MLPها از طریق یک صندوق ETF حل کنید.

تصویری انتزاعی و بسیار باکیفیت از لوله های صنعتی مدرن با نور طلایی در جریان، نمایانگر زیرساخت های انرژی و جریان ثابت نقدینگی.

نتیجه گیری

برای سرمایه گذارانی که به دنبال جریان درآمدی مستمر و فراتر از بازدهی محدود 2% در شاخص های استاندارد مانند S&P 500 هستند، خروج از حاشیه امن بازارهای سنتی و ورود به بخش های تخصصی تری چون شرکت های توسعه تجاری (BDCs) و ساختارهای مشارکتی انرژی (MLPs) می تواند راهگشا باشد. همان طور که بررسی شد، BDCها با پر کردن خلأ اعتباری کسب وکارهای متوسط، سودهای قابل توجهی (تا 15%) خلق می کنند اما در برابر شوک های اعتباری و رکود اقتصادی به شدت آسیب پذیرند. از سوی دیگر، بخش میان دستی انرژی (MLPs) با اتکا به مدل درآمدی کارمزد-محور و مقاوم در برابر نوسانات قیمت نفت، جریانات نقدی باثباتی (حدود 8%) ارائه می دهد. در نهایت، کلید موفقیت در این استراتژی، ایجاد تعادل میان عطش بازدهی بالا و مدیریت هوشمندانه ریسک های ساختاری، اعتباری و مالیاتی مختص به این سکتورهاست.