کد استاندارد آمریکایی برای تبادل اطلاعات (American Code for Information Interchange) که معمولاً با نام اسکی (ASCII) شناخته می شود، یک زبان کامپیوتری برای نمایش متن است که در سال ۱۹۶۳ به عنوان استانداردی جهانی برای انتقال اطلاعات میان کامپیوترها معرفی شد.
تلفظ صحیح این کلمه «اَسکی» (ASK-y) است.
سیستم ASCII در واقع کاراکترهای الفبایی-عددی (Alphanumeric) و نمادها را به کدهایی تبدیل می کند که برای کامپیوترها قابل خواندن باشند. نسخه اولیه کدهای اسکی تنها مختص به زبان انگلیسی بود. امروزه اما دو نوع کد ASCII وجود دارد: یک کد استاندارد که از سیستم رمزگذاری ۷ بیتی استفاده می کند و یک کد توسعه یافته (Extended) که مبتنی بر سیستم ۸ بیتی است.
در ارتباطات اینترنتی امروزی، استاندارد «یونیکد» (Unicode) که قابلیت پشتیبانی از تمامی زبان های دنیا را دارد و کاملاً با اسکی سازگار است، رفته رفته جایگزین ASCII شده است. با این حال، کدهای اسکی همچنان برای وارد کردن متن در کامپیوترهای شخصی، دستگاه های الکترونیکی و همچنین در لایه های زیرین پروتکل های انتقال داده در بازارهای مالی کاربرد دارند.
نکات کلیدی
- کد استاندارد آمریکایی برای تبادل اطلاعات (ASCII)، یک فرمت رمزگذاری کاراکتر است که برای انتقال داده های متنی میان کامپیوترها طراحی شده است.
- اسکی در ابتدا تنها شامل ۱۲۸ حروف و نماد زبان انگلیسی بود، اما بعدها گسترش یافت تا کاراکترهای بیشتری از جمله علائم سایر زبان ها را نیز در بر بگیرد.
- سیستم ASCII همچنان در دنیای تکنولوژی وجود دارد، اما تا حد زیادی با استاندارد Unicode جایگزین شده است؛ سیستمی که می تواند هر زبانی در جهان را رمزگذاری کند.
درک عمیق تر کدهای اسکی (ASCII)
اولین نشانه ها از پیدایش سیستم ASCII را می توان در کدهای تلگرافی یافت که توسط خدمات داده «بِل» (Bell) برای ارسال پیام به تله پرینترها استفاده می شدند.
کد اسکی اولین سیستم بزرگ رمزگذاری کاراکتر برای پردازش داده ها بود. این سیستم در سال ۱۹۶۳ به عنوان استاندارد محاسبات کامپیوتری پذیرفته شد و در سال ۱۹۶۸، دستورالعملی صادر شد که تمام کامپیوترهای دولتی ایالات متحده باید با زبان ASCII سازگار باشند.
فضایی حرفه ای از میز کار ترید و مبادلات مالی پیشرفته با تمرکز بر سرعت و تبادل امن داده ها بدون المامپت های مربوط به هر دو بخش مشخص شده، طبق دستورالعمل ها، با سبک عکاسی ژورنالیستی و سینمایی (Editorial Photography)، کیفیت 8K، بدون هرگونه متن یا کاراکتر و همراه با پارامترهای فنی الزامی تدوین شده اند:
ارتباط ASCII با بازارهای مالی جهانی
جالب است بدانید که این سیستم برای سال های متمادی، پایه و اساس شبکه های کامپیوتریِ ثبت سفارش (Order-entry Systems) بود که توسط کارگزاران و معامله گران وال استریت استفاده می شد. پیش از ظهور پلتفرم های مدرن مانند متاتریدر یا تریدینگ ویو، داده های مربوط به قیمت سهام و جفت ارزها (تیکرها) از طریق همین کدهای متنی و سبک پردازش می شدند. حتی امروزه نیز، پروتکل های قدرتمندی نظیر FIX (که بانک ها و نهادهای مالی بزرگ برای اجرای معاملات الگوریتمی و فرکانس بالا در بازار فارکس از آن استفاده می کنند)، ریشه در همین ساختارهای رمزگذاری شده متنی دارند. در دنیای ارزهای دیجیتال نیز، زمانی که داده های متنیِ یک قرارداد هوشمند (Smart Contract) می خواهد به هش های رمزنگاری شده در بلاکچین تبدیل شود، اغلب در ابتدا به فرمت هایی نظیر ASCII یا HEX تبدیل می گردند.
به مرور زمان، با گسترش اینترنت، استاندارد جهانی کاراکترهای یونیکد (Unicode) جایگزین این سیستم شد. اما از آنجایی که ۱۲۸ کاراکتر اولیه در یونیکد دقیقاً همان کاراکترهای موجود در ASCII هستند، می توان گفت که این دو سیستم امروزه در کنار یکدیگر همزیستی مسالمت آمیزی دارند.
شما می توانید نمادهای ASCII را در هر کامپیوتر مجهز به سیستم عامل ویندوز، با نگه داشتن کلید ALT و تایپ کردن کدِ عددیِ مربوط به آن کاراکتر، در سند خود وارد کنید. به عنوان مثال، اگر کلید ALT را نگه دارید و عدد 156 را تایپ کنید، نماد پوند بریتانیا (£) که یکی از ارزهای اصلی (ماژور) در بازار فارکس است، تایپ خواهد شد.
محتوای کدهای اسکی چیست؟
پیش از آنکه ASCII به عنوان یک استاندارد جهانی پذیرفته شود، هر شرکت سازنده کامپیوتر از کدگذاری اختصاصی خودش استفاده می کرد و حتی برخی شرکت ها برای محصولات مختلف خود چندین زبان ارتباطی متفاوت داشتند. در نتیجه، کامپیوترها قادر نبودند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند (مشکلی که امروزه در بحث عدم تعامل پذیری یا Interoperability شبکه های بلاکچینی نیز با آن مواجه هستیم).
اگرچه ASCII در سال ۱۹۶۳ توسط «موسسه استانداردهای ملی آمریکا» به عنوان یک استاندارد واحد پذیرفته شد، اما اجرای کامل آن حتی در داخل ایالات متحده تا سال ۱۹۶۸ به طول انجامید. در آن سال، پرزیدنت لیندون بی. جانسون دستور داد که دولت فدرال این سیستم را اتخاذ کند تا اطمینان حاصل شود که کامپیوترهای دولتی و کامپیوترهای صنعت مخابرات می توانند به راحتی با یکدیگر تبادل اطلاعات کنند.
اسکی در ابتدا شامل ۱۲۸ کاراکتر الفبایی، اعداد و نمادها بود و کاملاً بر اساس زبان انگلیسی پایه گذاری شده بود. در طول دهه ۱۹۷۰ میلادی، فرمت های توسعه یافته ای به این سیستم اضافه شدند تا سایر زبان ها را نیز در خود جای دهند.
خیلی زود، نسخه های مختلفی از ASCII مورد استفاده قرار گرفت. این سیستم در نهایت گسترش یافت و شامل ۲۵۶ کاراکتر شد. این نسخه ارتقا یافته در سال ۱۹۸۱ منتشر شد و با نام اسکی توسعه یافته (Extended ASCII) شناخته می شود.
امروزه کاربران ویندوز می توانند با روشن کردن دکمه Num Lock در بخش ماشین حسابِ کیبورد، نگه داشتن کلید Alt و وارد کردن کد کاراکترها، نمادهای ASCII یا Unicode (مانند نماد کپی رایت ©) را به راحتی در متن خود وارد کنند.
تصویری انتزاعی و مدرن که مفهوم پایه ای انتقال اطلاعات و ارتباطات داده ای را در لایه های سخت افزاری نمایش می دهد.
منظور از ASCII دقیقا چیست؟
کد استاندارد آمریکایی برای تبادل اطلاعات یا به اختصار ASCII، یک فرمت رمزگذاری کاراکتر برای انتقال الکترونیکی متون است. در این زبان، هر کاراکتر توسط یک عدد منحصر به فرد نمایش داده می شود. اولین نسخه اسکی تنها شامل ۱۲۸ کاراکتر بود که حروف الفبا (بزرگ و کوچک) به همراه تعدادی از نمادهای پرکاربرد مانند ویرگول را شامل می شد. نسخه های بعدی اسکی توسعه یافتند و به ۲۵۶ کاراکتر رسیدند که شامل نمادهای اضافه تری نظیر نماد پوند بریتانیا (£) و علامت سوال وارونه (¿) که در زبان اسپانیایی کاربرد دارد، می شد.
کاراکترهای اسکی کدامند؟
در جدول اسکی توسعه یافته (Extended ASCII)، کاراکترهای با کدهای ۰ تا ۳۱ کدهای کنترلی (Control Codes) محسوب می شوند؛ مانند دستورهای شروع متن (Start of text) یا بک اسپیس (Backspace).
کدهای کاراکتر ۳۲ تا ۱۲۷ عمدتاً شامل حروف الفبا (بزرگ و کوچک) و نمادهای رایج مانند ستاره (*) و علامت دلار ($) هستند.
کدهای کاراکتر ۱۲۸ تا ۲۵۵ در قالب چندین نسخه ارائه می شوند که هر کدام نمایانگر افزونه هایی به کدهای اولیه و انگلیسی زبان ASCII می باشند؛ نمادهایی مانند علامت تعجب وارونه، نماد ین ژاپن (¥) و ویرگول گرجی در این دسته قرار می گیرند.
تفاوت ASCII و Unicode چیست؟
یونیکد (Unicode) را می توان به نوعی نسخه جهانی و تکامل یافتهِ اسکی در نظر گرفت.
در نهایت، ASCII مخفف کد استاندارد آمریکایی برای تبادل اطلاعات است و نسخه اولیه آن صرفاً شامل حروف الفبای زبان انگلیسی و نمادهای مورد استفاده در این زبان بود (اگرچه نسخه های بعدی نمادهای سایر زبان ها را نیز شامل شدند). اما از سوی دیگر، یونیکد کار خود را با همان ۱۲۸ نماد استفاده شده در ASCII آغاز می کند، با این تفاوت که نسخه های فعلی یونیکد شامل بیش از ۱۵۴,۹۹۸ کاراکتر مختلف هستند که نماد ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین (₿) و کاراکترهای تمامی زبان های دنیا را پوشش می دهند.
نتیجه گیری
کد استاندارد آمریکایی برای تبادل اطلاعات (ASCII)، سنگ بنای ارتباطات دیجیتال در عصر مدرن محسوب می شود. این سیستم که روزگاری برای یکپارچه سازی تله پرینترها و کامپیوترهای دولتی در آمریکا طراحی شده بود، به سرعت راه خود را به سیستم های پیچیده ثبت سفارش در وال استریت و زیرساخت های شبکه های مالی جهانی باز کرد. اگرچه امروزه استاندارد جامع تری به نام یونیکد (Unicode) جایگزین آن شده تا بتواند نمادهای پیچیده تر، کاراکترهای زبان های مختلف و حتی نماد ارزهای دیجیتال را پوشش دهد، اما ۱۲۸ کاراکتر اولیه اسکی همچنان در قلب یونیکد می تپند. شناخت مسیر تکامل ASCII تا Unicode به ما نشان می دهد که چگونه استانداردسازیِ جریانِ انتقال داده ها، توانسته است بستری امن و سریع برای تراکنش های مالی، معاملات فرکانس بالا در فارکس و پردازش قراردادهای هوشمند در بلاکچین فراهم کند.
